من رای نمی دهم مگر... امروز اولین روز خردادماه را پشت سر می گذاریم، ماهی که قرار است انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم کشورمان در آن برگزار شود.
انتخابات همیشه به عنوان یک بهار سیاسی در تمامی کشورها یاد می شود مخصوصا اگر این انتخابات در راس امور اجرایی کشور صورت پذیرد و شاید بسیاری از تغییرات و تحولات در این زمان می بایست در کشور انجام پذیرد تا شاهد رشد و تعالی بیش از پیش یک کشور باشیم، اما یکی از مهمترین ارکان هایی که همیشه در تبلیغات و حضور گسترده مردم نقش مهمی را ایفا می کنند، رسانه ها اعم از شنیداری، تصویری و مطبوعات و خبرگزاری ها هستند که متاسفانه بعد از پایان یافتن انتخابات هیچ کسی قدر زحمات آنها را نمی داند و بعضا با تعطیلی و مشکلاتی از این قبیل روبه رو می شوند.
آری این است اوضاع نابسامان مطبوعات کشورمان ایران که همیشه با یک مانع به نام خط قرمزها روبه رو هستند، اما سئوال اینجاست مگر فاش شدن خط قرمزها باعث چه چیزی جزء پیشرفت کشورمان و حذف مفاسد از تمام لحاظ چه سیاسی، چه اجتماعی، چه اقتصادی و ... می شود که این روزها بسیار بحث گم شدن یک میلیارد دلار در دولت نهم داغ داغ است که به نظر من می بایست مسئولان دولت با شفاف سازی در این بخش این مشکل را حل کنند و مردم را به آینده امیدوار سازند و اصلا خزانه دار دولت در یک برنامه تلویزیونی حضور یابد و در این رابطه توضیح دهد.
اما خواسته های من خبرنگار خواسته هایی است که در ۹ سال سابقه کارم تاکنون در خوزستان حل نشده است.
نبود امنیت شغلی و دستمزد کافی؛ علیرغم اینکه مدیر روزنامه ما الحق و النصاف در پرداخت حقوق ها و دستمزدها بسیار کوشا و صادق است.
نبود چاپخانه مجهز که مطبوعات استان مجبور هستند همیشه تا پاسی از شب در روزنامه بمانند و از طریق اینترنت صفحه ها را به تهران برای چاپ بفرستاند و آیا اینکه فردا هوای اهواز صاف باشد و خاکی نباشد تا روزنامه به موقع به دست ما برسد.
نداشتن مسکن، ناتوان بودن در امر ازدواج، وجود خط قرمزهای بسیار و سدی به نام حذف آگهی های دولتی بدلیل کوچکترین انتقاد، روزنامه ها می بایست فقط و فقط در اختیار به به گویی ها و چه چه گویی های دولت و مسئولان باشد و هیچ گاه نباید مشکلات آن طور که باید و شاید به سمع و نظر مردم برسد.
اینها دردو دل های من هستند، چرا نباید یک رئیس جمهور و یک نماینده و یا فرد مسئولی در مجلس مصوبه ای برای حمایت از مطبوعات را در دستور کار قرار بدهد و آن را تابه انجام رسیدن کامل دنبال کند، اصلا مگر نه اینکه ما ذهن پویایی جامعه برای روشن سازی افکار عمومی هستیم، پس چرا باید همیشه با مشکلات اینچنینی مواجه شویم.
دوست ندارم بیش از این صحبت کنم، دوست دارم هر کس رئیس جمهور می شود برای یک بار هم که شده فقط به روزنامه های هر استان سر بزند، مگر چقدر زمان نیاز دارد، هر روزنامه یک ساعت صاحب امتیاز، مدیر مسئول، سردبیر و خبرنگاران روزنامه گردهم آیند و مشکلات صنفشان را عنوان کنند و رئیس جمهور هم در حل آنها نقش داشته باشد، اصلا مطبوعات می بایست مشاوران رئیس جمهور در امر پیشرفت و توسعه هر استان باشند، اما متاسفانه.
حرفها و درددلهایم بسیار است و انشاءالله در یک فرصت کافی همه ی آنها را در این فضای مقدس ذکر خواهم کرد.
شناسنامه من از مهرهای رنگارنگ و جورواجور پر است و به جرات میگویم که تمام انتخابات را شرکت کرده ام ولی دیگر قصد ندارم این بار می خواهم در رابطه با تصمیماتی که قبلن گرفته ام کلنجار بروم که چرا تصمیمات من فقط و فقط از روی حرف شنوی بوده است.
فعلن خدا به من و همسرم لطف بزرگی عنایت کرده و شکرگزارشم که بعد از ۲ سال داره یواش یواش یه نی نی خوشکل رو بمون میده، خدایا این نی نی خوشکل را سالم به من و همسرم عنایت کن،۷،۶ ماه دیگه میاد پیشمون.