هیچ کس نمی خواهد عادل؛ عادل باشد

دارم با بغض این مطلب را می نویسم، اشکهایم در چشمانم جمع شده و بسیار از اتفاق افتاده ناراحت و نگران هستم.دوشنبه است ساعت 10 که می شود شبکه سه صدا و سیمای کشورم میلیونها بیننده را به پای خود می کشاند، آری نود است عادل فردوسی پور با برنامه ای که بسیار جذاب است بینندگان را وادار می کند تا دقیقه آخر پای برنامه اش بنشینند.در آن بحثی دنبال می شود که بزرگان زیادی در رابطه با آن صحبت کرده اند.

مثل:ورزشکاران باید به حضرت علی اقتدا کنند. زنیرو بود مرد را راستی  زسستی کژی زاید و کاستی و هزاران مطلب دیگر که اگر خواسته باشیم به آن بپردازیم ساعت ها وقتمان را میگیرد.

آری عادل که واقعا در برنامه هایش سعی کرده همیشه عادل باشد در برنامه آخر خود عادل همیشگی نبود گویا متوجه برخی حرکات برای براندازیش شده بودند، گویا می دانست که قرار است نگذارند عادل عدالت کند، بدون هیچ گونه توضیحی فقط بازی ها را نشان داده و خداحافظی کرد شاید این بار برنامه اش نود دقیقه هم نشد و زود با گفتن اینکه اگر عمری باقی ماند و این صندلی را از ما نگرفتند در برنامه بعدی مشخص می کنیم که چرا این برنامه اینگونه شده است.

مخابرات اس ام اس هایش را قطع کرد، نمی دانم شاید می دانستند قرار است 5 میلیون برایش اس ام اس بیاید و شاید می دانستند که عادل بی خود در دل مردم جا باز نکرده و باید به گونه ای او را که اینگونه پشت پرده را نشان می دهد از صحنه ورزش به دور کنند.

آری دنیایی غرب که به گفته تمام مسئولین رده بالای کشوری هر روز قصد پیاده کردن افکار شوم خود را بر جوانان ما دارد، بسیار از موضوع اتفاق افتاده خوشحال است زیرا تنها راه نجات جوانان ما از افیون، لهو و لعب و بسیاری کارهای فساد دیگر همین ورزش است و اکنون که ورزش اول کشورمان یعنی فوتبال اینگونه شاهد ناملایمتی هاست دنیای غرب خودش را مهیایی تخریب جوانانمان می کند.

سخت است بنویسی که در کشورت دموکراسی برپاست، نه نمی بینم حتی در ورزش. مگر عادل در برنامه اش چه خواسته بود، مگر او نبود که برای اینکه ورزش ما رشد کند و فوتبالی مدرن داشته باشیم پای چندین و چند ورزشکار خارجی و یا مربی خارجی را به فوتبال ما کشاند، مگر او نبود که خریدهای میلیونی بازیکنانی را که معلوم نبود از کجا آمده اند را در برنامه خودش منع کرد و گفت نباید پول بین المال به راحتی هدر رود، مگر او نبود که گفت: فوتبال ما باید اینگونه نباشد، چرا مگر هدفش و خواسته اش جز اینکه جوانان زیادی را با برنامه فرهنگی ورزشیش به سمت ورزش بکشاند چه بود.

چرا باید آقایانی که حتی شورت ورزشی هم نپوشیده اند و یا بلد نیستند دوتا روپایی بزنند عادلی را که تا دیروقت به عدالت می پردازد را تخریب کنند، آیا واقعا میلیونها بیننده تلویزیونی صدا و سیما آن هم در آن ساعت شب برای مسئولان بی ارزش شده اند که کسی نیست از عادل حمایت کند، چرا باید در آخرین برنامه نود کسی پاسخگوی عادل نباشد و هزاران چرا و آیا و اما دیگر.بگذریم برای خود تاسف می خورم که بگویم خبرنگارم، زیرا عادل هم خبرنگار است و نگذاشتند خبرنگاری که صدایش صدای ورزشی است و تنها صدایی است که هر دوشنبه و یا پنجشنبه به گوش میلیونها انسان می رسد دوشنبه به گوش من و تو برسد.

آری ایران و ایرانی الزیدی خبرنگار عراقی را دوست ندارند و فقط سیاه نمایی می کنند چون او خوب می دانست کجا حقش را بگیرد و کجا چه کند و کجا کفش هایش را پرتاب کند ما فقط بلدیم در تلویزیون به درختان لنگه کفش پرتاب کنیم و کلی هم بخندیم و بگوئیم که این درخت بوش است هنر ما این است نه اینکه گرفتن حق.

وقتی رئیس جمهور سنگ اول را به سمت برنامه نود مبنی بر اینکه یکی از برنامه های ورزشی می خواهد به زور کارشناس داوری را وادار کند که بگوید این صحنه پنالتی است و یا این صحنه توپ گل شده و یا نشده پرتاب می کند می دانستم چنین روزی اتفاق می افتاد که عادل فردوسی پور بایکوت شود.اما بایکوت عادل بایکوت برنامه نود نیست بایکوت صدای ورزش ایران است، وقتی ورزش اول کشورمان یعنی فوتبال با این موضوع مواجه شود که میلیونها بیننده دارد وای به حال دیگر ورزشها.

متاسفم فقط همین.

|+|