بحران در بیمارستانهای اهواز

دکتر تورج پرچمی مدیرداخلی بیمارستان آریا اهواز با اشاره به مشکلات موجود در این بیمارستان گفت: مهمترین مشکل بیمارستان آریا تامین هزینه هاست، متاسفانه تمامی وسایل تجهیزاتی بیمارستان باید به صورت آزاد خریداری شود ولی تعرفه ها برای مردم دولتی است و این موضوع باعث ناسازگاری درآمد و مخارج می شود.

وی ادامه داد: مردم اهواز، در مقابله هزینه های سنگین بیمارستانها ناتوان هستند و نمی توانند بیماران خود را به بیمارستانهای دولتی ببرند ولی با تمام این تفاسیر بیمارستانهای دولتی هم از امکانات و پرسنل کافی برای خدمات دهی به بیماران بهره مند نیستند.

دکتر پرچمی بیان داشت: وقتی تیوپ دستگاه سی تی اسکن ما ۲۰۰ میلیون تومان خرج تعویضش می شود، نشان می دهد که هنوز بیمارستانهای ما با مشکلات فراوانی روبه رو هستند و خروج ۲۰۰ میلیون تومان از بیمارستان باعث می شود که با مشکلات فراوانی روبه رو شویم، هنوز دستگاه سی تی اسکن ما نصف این مبلغ درآمد نداشته است و ما هم مجبور می شویم برای تامین هزینه هایمان نرخ خدمات دهی را بالا ببریم.

مدیرداخلی بیمارستان آریا اهواز تصریح کرد: هنوز بیمارستانهای اهواز به سوددهی نرسیده اند و مدام در حال ضرردهی هستند و همین موضوع باعث شده که کمتر شاهد پیشرفت در آنها باشیم و اگر اوضاع اینگونه پیش برود دورنمای روشنی را برای بیمارستانها ترسیم نمی کنیم.

وی به طلب بیمارستان از بیمه اشاره می کند و می گوید: طلب ما از بیمه متغییر است ولی هنوز یک روز نیامده  که ما با بیمه تصفیه حساب باشیم.

دکتر پرچمی اذعان داشت: در تمام بیمارستانهای کشور مرسوم شده است که اقلام یک بار مصرف باشد و حتی وسایل اتاق عمل هم به صورت یک بار مصرف استفاده می شود، هزینه های بستری هم کفاف بیمارستان و تخت روز را نمی دهد و این موضوع ما را وادر به فروش وسایل یک بار مصرف مثل لباس و ملحفه می کند.

وی در پایان گفت: چند باری برای حل مشکلات بیمارستانها به استانداری مراجعه کردیم و خوشبختانه با ما همکاری خوبی شد ولی خوب معضلات بیمارستانها زیاد است و باید اینگونه عرض کنم که هر کس در اهواز بیمارستان داری می کند و خدمات مکفی می دهد به سوددهی نرسیده است و احتمالا به خاطر علاقه ای که به رشته دکتری دارد  این کار را می کند.

دکتر محمد لیراوی رئیس پلی کلینیک شهید رجایی اهواز گفت: مهمترین مشکلی که ما با آن دست و پنجه نرم می کنیم بحث ساخت ساختمان جدید این پلی کلنیک است، که جزء طرحهای سفر ریاست جمهوری است ولی هنوز به بهره برداری نرسیده است، اما امسال و در هفته دولت قول داده اند که این ساختمان ساخته شود و بتوانیم از آن استفاده بگیریم.

وی با اشاره به اینکه چرا این ساختمان ساخته نشده است گفت: متاسفانه بدلیل اختلاف پیمانکار و عوض شدن او این طرح بی نتیجه ماند و با پیگیری های ما و 3 بار مراجعه به تهران و همچنین روی کار آمدن مدیریت جدید که واقعا قصد کار کردن دارد توانستیم نظر آنها را جلی کنیم تا اینکه این ساختمان در هفته دولت سالجاری به بهره برداری برسد.

لیراوی بیان داشت: یکی دیگر از مشکلاتی که بیمارستانهای اهواز با آن دست و پنجه نرم می کنند خروج متخصصن است، متاسفانه وجود گرد وخاک های فراوان، پائین بودن تعرفه و همچنین نبود برخی از مسائل مثل امنیت شغلی باعث مهاجرت پزشکان شده است.

وی در پایان گفت: در استان ما متخصص که بومی استان باشند، کم نیست ولی به همان دلایلی که گفتم متخصصان ما به استانهای دیگر مراجعه می کنند و باعث می شود که مریضان ما به استانهای دیگر برای مداوا بروند.

محمدرضا بنی طرفی مسئول درمانگاه تخصصی بیمارستان امام خمینی اهواز گفت: یکی از مشکلات عمده بیمارستان ما به این دلیل که مرکز آموزش است، کمبود نیرو است و پرسنل است، کافی است شما صبح به بیمارستان ما مراجعه کنید، آن وقت متوجه می شوید من چه می گویم، اینقدر ازدحام بالاست که حد ندارد و عمده دلیل آن تعرفه پائین و دولتی است و چون مردم بضاعت مالی دارند مجبور می شوند که به این بیمارستان روی آورند، این در حالی است که مطب های خصوصی فقط ۸۰۰۰ تومان پول ویزیت می گیرند.

وی در پاسخ به این سوال ما که بیشتر گله گی مریضان از بیمارستان شما چیست گفت: وقتی مردم می آیند و ساعت ها در بیمارستان می مانند و پزشکان ما هم هنرجو دارند و باید آنها را آموزش دهند، خوب قطعا نارضایتی ها و گلایه هایی پیش می آید، صف های طولانی پذیرش و صندوق و انتظار از جمله مهمترین گلایه های مشتریان است.

بنی طرفی بیان داشت: اوج کاراین بیمارستان در روزهای شنبه و ۴ شنبه است که بیش از هزار نفر به این بیمارستان مراجعه می کنند و تمامی آنها انتظار دارند به نحو راضی کننده ای از بیمارستان خارج شوند و دکترهای ما هم به خاطر مسائل آموزش نمی توانند چنین کاری را انجام دهند.

مسئول درمانگاه تخصصی بیمارستان امام خمینی اهواز اذعان داشت: من ۲۹ سال است در بیمارستان کار می کنم ولی حقوق من ۴۷۰ هزار تومان است، که البته باید یادآور شوم که هنوز حقوق من با عقب افتادگی مواجه نشده است.

وی گفت: ما اینجا بین دو قشر مردم و پزشک گیر کرده ایم تعداد مراجعه بالا است و دکتر هم می گوید نوبت ندهید که این موضوع حتی باعث درگیری مسئولان حراست با مردم شده است.

بنی طرفی در پایان گفت: از مسئولان انتظار دارم برای اینکه بیمارستانهای اهواز ارتقاء یابند، تعداد نیروها را بالا ببرند و همچنین تجهیزات آنها را هم افزایش دهند و نرخ تعرفه را بالاتر ببرند، چون نرخ هزینه های بیمارستان با نرخ تعرفه همخوانی ندارد.

محمدحسن درج که سرطان مسانه دارد در راهروی یکی از بیمارستانهای اهواز نشسته است و می گوید: ۶ سال است که هر ۳ ماه یک بار به بیمارستان مراجعه می کنم، با اینکه از پزشکم راضی هستم ولی از اوضاع خدمات دهی زیاد راضی نیستم.

وی در پاسخ به این سوال که چرا به بیمارستانهای خصوصی مراجعه نمی کند گفت: همین دکتری که من به او مراجعه می کنم در بیمارستان خصوصی هم کار می کند، اما با این تفاوت که هزینه های این بیمارستان بسیار کمتر از بیمارستان خصوصی است، مردم ما در مضیقه هستند و نمی توانند به دکتر خصوصی مراجعه کنند، باید قبول کنیم که هزینه های بیمارستان خصوصی واقعا کمرشکن است.

این بیمار با اشاره به اینکه باید لباس و ملحفه را خودمان خریداری کنیم گفت: قبلا در بیمارستان خبری از اینکه لباس و ملحفه را خودمان خریداری کنیم نبود ولی اکنون چند سالی می شود که خودمان باید اینها را به صورت آزاد تهیه کنیم، من فکر می کنم اگر به اینها اجازه داده شود می گویند خودمان باید تخت و پتو و رختخواب را هم تهیه کنیم.

درج اذعان داشت: غذا و نظافت بیمارستان بد نیست و خوشبختانه هر وقت به بیمارستان آمده ام کارم زود انجام شده است.

آقای آلبوغبیش که مادرش را به بخش ارتوپدی بیمارستان آورده بود و گویا هنوز بعد از یک روز پذیرش نشده بود گفت: دیروز ساعت ۵ /۴بعدازظهر از ماهشهر به اهواز انتقال داده شدیم و گفتند این بیمارستان یکی از بیمارستانهای خوب است ولی متاسفانه هنوز مادرم پذیرش نشده، ولی به این دلیل که نمی توانستم مادر را در راهرو نگه دارم آنرا ه این اتاق آوردم و روی تخت خواباندم.

وی ادامه داد: متاسفانه اینقدر این بیمارستان شلوغ است که هنوز مادر ما پذیرش نشده و یک روز اوضاع بیمار ما بلاتکلیفی شده است.

این همراه بیمار بیان داشت: بیمارستان آنطور که باید و شاید تمیز نیست ولی خوب بدلیل مسائل مالی مجبور شدیم مادر را به این بیمارستان بیاوریم.

آلبوغبیش در پایان اظهار داشت: امیدوارم پرستاران و پزشکان به مادرم خوب رسیدگی کنند تا بتوانیم وجود مهربانش را هر چه سریعتر در خانه حس کنیم.

خانم رستمی مقدم که سرم در دستش بود و روی تخت بیمارستان خوابیده بود رنگ زردی داشت و با مریضی اش در حال نبرد بود، که وقتی از او پرسیدم از خدمات دهی راضی هستی یا خیر گفت: نه، الان ۲ روز می شود که در بیمارستان بستری هستم ولی خوب نظارت و سرکشی بسیار کم است و به این دلیل که توان مالی خوبی نداریم مجبور شدیم به این بیمارستان بیائیم.

وی ادامه داد: باور کنید، وقتی قرار شد در بیمارستان بستری شوم خیلی ناراحت شدم، نه به خاطر این مسئله که قرار است مریضی ام مداوا شود، به این دلیل که قرار است هزینه های سنگین بر دوش خانواده بیافتد، ولی اکنون در این بیمارستان هزینه ها کمتر شده است هر چند هنوز هزینه هایی گریبان خانواده را می گیرد.

یکی از کارشناسان پرستاری بخش ارتوپدی یکی از بیمارستانهای اهواز گفت: مهمترین مشکلی که ما چند سالی است با آن دست به یقه هستیم، کمبود پرسنل و امکانات در تمام رده های بهیاری، کمک بهیاری، پرستاری و خدمات است و امسال این موضوع حادتر شده است.

وی ادامه داد: با توجه به اینکه وظیفه داریم در هفته ۶ شیفت داشته باشیم ولی بدلیل کمبود نیرو تا ۱۰ شیفت به طور میانگین در هفته کار کرده ایم که از این اوضاع به دلیل کمبود حقوق ناراضی هستیم، ولی اگر پرسنل را زیادتر کنند از حقوقمان راضی هستیم.

این پرستار بیان داشت: میانگین روزانه پذیرش ما ۳۳ بیمار است و بدلیل کمبود نیرو وقت سرکشی آنطور که باید شاید را از ما میگیرد.

وی در پایان می گوید: عمده ترین گلایه بیماران این است که امکانات و خدمات دهی کم است و ما اینکه چرا کم به آنها سر می زنیم.

راکی یکی از همراهان بیمار که مادرش را به بیمارستان آورده است می گوید: مادر من ۱۰ روز است که در بیمارستان بستری است ولی خدماتی که در این ۱۰ روز دیدیم زیاد خوب نبود.

وی ادامه داد: اصلا نظافت خوب نیست، دربهای سطل زباله باز است و همچنین پرستار و پزشک به مریض ما خوب سرکشی نمی کند و باید حتما بیمار همراه داشته باشد تا بتواند به سرویس بهداشتی برود و اگر مشکلی دارد حتما به پزشک بگوید.

راکی در پاسخ به این سوال که چرا به بیمارستان خصوصی مراجعه نکرده اید گفت: باور کنید اگر به بیمارستان خصوصی مراجعه می کردیم خرج ما کمتر می شد، قطعا در بیمارستان خصوصی سرکشی و نظارت بیشتر بود و خدمات بهتری ارائه می شد و در کنار تمام این مسائل مریض ما سریعتر بهبود پیدا می کرد و ما هم می توانستیم به کار خود برسیم، ولی اکنون ۱۰ روز است که مریض ما در بیمارستان بستری است و ما هم مجبوریم در این ۱۰ روز برای مداوای او خرج کنیم و کرایه بدهیم.

این همراه بیمار اذعان داشت: غذایی که در بیمارستان به بیمار می دهند، نه رژیمی است و نه مخصوص ذائقه بیمار است، یا شور است یا بی نمک که باعث فشار یا بالا رفتن قند مریض می شود.

وی در پایان گفت: یکی دیگر از مشکلاتی که این بیمارستان دارد نبود امکانات ارتباطی است، در این اتاق حتی تلفنی نیست که بتوانیم با آن ارتباط برقرار کنیم، حتی در سرویس های بهداشتی وسایل شوینده نیست و اوضاع سرویس های بهداشتی بسیار نامطلوب است.

وقتی می خواهیم از بیمارستان خارج شویم جدول حل کردن یک پرستار در بخش تزریقات نظر مرا به خود جلب می کند، از او می پرسم مهمترین مشکل بیمارستان چیست: می گوید کمبود نیرو! و شلوغ بودن آن، شاید چون در مرکز شهر قرار داریم این شلوغی گریبان ما را گرفته است.

تعجب می کنم چرا با توجه به اینکه می گوید بیمارستان ما شلوغ است و کمبود نیرو داریم، مشغول حل کردن مجله جدول است.

به او می گویم با کمبود نیرویی که این بیمارستان مواجه است آیا می توانید خدمات دهی مطلوب داشته باشید می گوید: بچه ها بیشترین سعی و تلاش را در ارائه خدمات می کنند، ولی خوب با کمبود نیرو مواجه هستیم و همین موضوع باعث می شود که ما ۴ تا ۵ شیفت اضافه در طول هفته کار کنیم.

وی در رابطه با اینکه آیا از حقوق و دستمزد خود نسبت به کاری که انجام می دهند راضی هستند یا خیر می گوید: طبیعی است که راضی نباشیم، ولی خوب باید یک جور زندگی را بچرخانیم.

این ماما بیان داشت: در این واحد هر آمپول ۵۰۰ تومان تزریق می شود و هر پنی سیلین ۱۳۰۰ تومان که با نرخ آزاد زیاد فرق نمی کند و این موضوع به این دلیل است که این واحد را پیمانکار کرایه کرده است و باید تمام هزینه های آنرا خودش بپردازد، البته باید یادآور شوم که این نرخ را هم خود واحد درمان تعیین کرده است.

از بیمارستان خارج می شوم، در راه که می خواهم برگردم به بخش اورژانس می روم، یک دفعه احساس می کنم که آنجا گاراژ است، یک نفر از پرسنل اورژانس از ترس اینکه مبادا موتورش را به سرقت ببرند، موتور خود را در اورژانس آورده است، نگاهی به اورژانس می اندازم گویا با توجه به اینکه ساعت ۱۴ است و گرما بیش از اندازه دیگر کسی در این بخش نیست به غیر از چند پیرمرد که در راهرو این بخش نشسته اند تا گرمای آفتاب آنها را اذیت نکند.

سر نبش می رسیم و برای اینکه راهی دفتر محل کار شویم تاکسی می گیریم، این بار مشکل پول خرد و باید به دنبال پول خرد بگردیم، ساعت ۱۴:۱۰ دقیقه پول خرد پیدا می شود و ما راهی دفتر روزنامه می شویم با چندین چند صحنه ای که دیدیم و حرفهایی که شنیدیم، آری حتی در راهرو بیمارستان دیدیم که یک نفر روی تخت با پاهای گچ گرفته خوابیده است و انگار هنوز تختی برای پذیرشش خالی نشده که او را به اتاق جداگانه ای ببرند و اینکه پیرمردی که عینک بر روی چشمانش بود در راهروی بیمارستان و روی همان سرامیک ها از فرط خستگی دراز کشیده بود و شاید هم درد امانش را برید بود و می خواست با خواب درد را فراموش کند.

|+|