سلام این بار آمده ام که از نو شروع کنم. شاید گرفتاریهایم برای آپ کردن هفته ای یک یا دوبار زیاد نبوده ولی دلم برای آپ کردن وبلاگم زیاد تنگ نشده بود! چون حرفهای ما وبلاگ نویسان و خبرنگاران هرچقدر هم مثل سوزن باشد بر تن فولادی مسئولان و سردمداران هیچ اثر و تاثیری ندارد.
این بار بازسازی لبنان بر سر زبان مسئولان افتاده است و قرار است فردا در جلسه علنی که در مجلس برگزار می شود قسمتی از صحبت ها و بحث های نماینده ها و مدیران و شاید هم به وزیران مجلس هم کشیده شود که بیایند و لبنان را بسازند و در خبرگزاری ها مصاحبه کنند که آری ما می خواهیم لبنان را بسازیم و امادگی ساختن لبنان را داریم.
اما به چه قیمتی! به قیمت اینکه هنوز آوره های لرستان و بم را نساخته اند و هنوز داریم، که در کپر زندگی می کنند و هر آن امکان دارد که با یک پس لرزه ای کوچک دوباره یک کشتار ۳۰ هزار نفری دیگری از بابت زلزله در ایران برجای بماند و بعد هم کمک های جهانی که شنیده ایم ۶۰ درصد از آنها را به قول خودمان هاپولی کرده اند و به دست زلزله زدگان نرسیده است از جمله پتوهایی که از ایتالیا آمده بود!
فکر می کنم در قرآن و در یک قسمت آمده است که خداوند می فرماید: من از حق خودم می گذرم ولی از حق مردم نمی توانم بگذرم از حق الناس نمی توانم بگذرم. چه جوابی برای مردم دارید آنها که برای این ایران و برای سربلندی و آبادیش جانها نثار کرده اند. منتی نیست کشور خودشان است جای که می خواهند در ان زندگی کنند ولی نباید کسی باشد به آنها دست مریزاد بگوید.
ادامه مطلب

